EyeMovement Desensitization and Reprocessing - EMDR
EMDR is een intensieve procedure om vervelende ervaringen, angsten en gevoelens te verwerken. Het is een complexe vorm van psychotherapie die verschillende succesvolle elementen van andere therapieën integreert in combinatie met oogbewegingen of een andere vorm van ritmische prikkeling. Door deze stimulatie wordt het verwerken, oftewel het "informatie-verwerkings-systeem" in de hersenen geprikkeld. Met EMDR is het niet nodig om jarenlang te praten over het verleden. Wel worden, door het stimuleren van dit "informatie-verwerkings-systeem", in een relatief korte tijd therapeutische doelen bereikt. Hierbij veroorzaakt EMDR herkenbare veranderingen die ook na langere tijd blijven bestaan. De grootste kracht van EMDR is dat EMDR de onevenwichtigheden in de hersenen laat herstellen vergelijkbaar met hoe het lichaam fysieke klachten geneest.
Er bestaan inmiddels 21 gecontroleerde onderzoeken naar de effectiviteit van EMDR. Dit maakt EMDR op dit moment de meest geëvalueerde en meest effectieve behandeling op het gebied van trauma. Er zijn wereldwijd nu meer dan een miljoen mensen met deze methode geholpen

EMDR
EMDR bestaat al weer enige jaren en is momenteel de best onderzochte therapie voor traumabehandeling. Het is ontdekt en gevormd door de Amerikaanse Francine Shapiro in 1987. Een kern van en kenmerkend voor EMDR is dat de cliënt wordt gevraagd de traumatische herinnering in gedachten te nemen waarna met de ogen een aantal snelle bewegingen in het horizontale vlak worden uitgevoerd. Na iedere serie oogbewegingen volgt een korte pauze waarin de cliënt rapporteert wat er bij haar of hem naar boven komt. Deze gang van zaken wordt zolang herhaalt totdat de cliënt de traumatische herinnering als minder angstwekkend ervaart. Bovendien wordt bij de EMDR-procedure gepoogd om cognitieve veranderingen te bewerkstelligen. De cliënt wordt gestimuleerd om negatieve, disfunctionele cognities over zichzelf of over het trauma te veranderen in positieve, meer functionele cognities. In 1988 toetste Shapiro de methode via een experimentele studie bij 22 Vietnam veteranen en slachtoffers van seksueel misbruik. De controlegroep werd behandeld met een exposure variant zonder oogbewegingen. In de EMDR conditie daalde het spanningsniveau tot een zeer laag niveau. In de controlegroep bleek de emotionele lading niet te zijn verminderd. Deze positieve resultaten bij de groep behandeld met EMDR, bleken maanden later nog aanwezig te zijn (Shapiro, 1989). In de jaren na Shapiro's ontdekking volgde een groot aantal succesvolle beschrijvingen over EMDR. Bij een onderzoek van Wilson, Tinker en Becker (1995) werden 80 slachtoffers van verschillende vormen van psychotrauma behandeld met EMDR en de resultaten werden vergeleken met een wachtlijstcontrolegroep. De EMDR groep vertoonde een duidelijke verbetering in het welzijn vergeleken met de controlegroep op een aantal gevalideerde vragenlijsten. Bovendien vonden de onderzoekers dat deze resultaten, zowel na 30 dagen, na 90 dagen als na een jaar constant bleken te zijn. De studie van Rothbaum (1997) had betrekking op de behandeling van slachtoffers van verkrachting. Het bleek dat na drie lange sessies EMDR negentig procent van de cliënten niet langer aan de criteria voor PTSS voldeed. Dit in tegenstelling tot de wachtlijstcontrolegroep. Het voordeel van EMDR is niet zozeer het eindresultaat (de effectiviteit) maar vooral de snelheid (de efficiëntie) waarmee deze resultaten worden bereikt (De Jongh & Ten Broeke, 2001).